The Boys'un ilk bölümünü izlerken "bu kadar da olmaz" dedim; sekiz bölüm sonra koltukta dona kalmıştım. Bu dizi sizi rahatsız etmek için tasarlanmış ve bunu gurur duyarak yapıyor. Dört sezon boyunca onu kovaladım, bazen tiksindim, bazen güldüm, çoğu zaman da "nasıl bu kadar cesur olabiliyorlar" diye şaşırdım. Bu yazı, kanı ve absürtlüğü ardındaki zekâyı fark eden bir izleyicinin notları.
Süper kahraman türünden bıkmış biri olarak bu diziye temkinli yaklaşmıştım. "Yine pelerinli adamlar" diye düşündüm. Ama The Boys'un yaptığı şey tam tersi: o pelerinleri alıp altındaki çürümeyi gösteriyor. Burada kahramanlar birer ürün, birer marka; Vought adlı şirketin pazarlama makinesinden çıkan, arkasında cinayetler ve yalanlar olan ünlüler. Ve bu fikir, ne kadar güncel olduğunu fark ettikçe daha da ürkütücü hale geliyor.
Homelander: Televizyon Tarihinin En Korkutucu Kötüsü
Antony Starr'ın canlandırdığı Homelander, izlediğim en rahatsız edici karakterlerden biri. Çünkü o klasik bir kötü adam değil; gülümseyen, "Amerika'nın kahramanı" maskesi takan ama içi tamamen boş, narsist ve onay açlığıyla yanıp tutuşan bir çocuk. Starr o gülümsemeyi bir saniyede buz gibi bir tehdide çevirebiliyor ve her sahnesinde "şimdi ne yapacak?" gerilimini hissediyorsunuz.
En çok korkutan yanı, gücünden değil, kırılganlığından geliyor. Dünyanın en güçlü varlığı, aynı zamanda en güvensiz, en kolay incinen kişi. Bu çelişki onu bir bomba haline getiriyor; ne zaman patlayacağını asla bilemiyorsunuz. Süt sahnesi gibi anlar dizinin internet efsanesi oldu ama asıl ustalık, o anların ardındaki psikolojik çöküşü inandırıcı kılmasında. Homelander, gücün denetimsiz kaldığında ne olduğunun kusursuz bir portresi.
Butcher ve Hughie: İntikamın İki Yüzü
Karl Urban'ın Billy Butcher'ı, dizinin kaba ama büyüleyici kalbi. Ağzı bozuk, acımasız, ahlaki olarak son derece gri bir adam; ama Urban ona öyle bir karizma katıyor ki yaptığı korkunç şeylere rağmen onu izlemekten keyif alıyorsunuz. Butcher intikam ateşiyle yanan biri ve dizi ilerledikçe bu ateşin onu da içerideki canavarlardan birine dönüştürüp dönüştürmeyeceğini sorguluyorsunuz.
Karşısında ise Hughie var: sıradan, korkak, iyi niyetli bir adam. Jack Quaid bu rolü o kadar gerçekçi oynuyor ki kendinizi onun yerine koyuyorsunuz. Çünkü Hughie biziz; bu delice dünyaya dışarıdan bakan, sürekli "bu doğru mu?" diye soran vicdan. Butcher ile Hughie'nin dinamiği dizinin omurgası; biri sizi uçuruma çekiyor, diğeri geri çağırıyor.
Sadece Şiddet Değil, Keskin Bir Hiciv
The Boys'u sadece "kanlı süper kahraman dizisi" diye geçiştirmek büyük haksızlık. Dizinin asıl gücü hicvinde. Vought şirketinin kahramanları nasıl pazarladığı, sosyal medya manipülasyonu, kurumsal ikiyüzlülük, ünlü kültürü... Hepsi öyle keskin bir şekilde eleştiriliyor ki bazen güldüğünüz sahnenin aslında ne kadar gerçek olduğunu fark edip irkiliyorsunuz. Özellikle "Stormfront" hattı, sosyal medya üzerinden yayılan nefretin nasıl normalleştirildiğini cesurca anlatıyor.
Üçüncü sezonun "Herogasm" bölümü ya da şirket içi pazarlama toplantıları, absürtlüğün altına gizlenmiş gerçek bir öfke barındırıyor. Dizi sizi şok ediyor ama bu şok hiçbir zaman amaçsız değil; her aşırılık bir noktaya parmak basıyor. Bu, "şiddet için şiddet" değil, bir araç olarak kullanılan şiddet.
Starlight ve Kadın Karakterlerin Gücü
Erin Moriarty'nin Starlight'ı, dizinin moral pusulalarından biri. Taşradan gelmiş, hayalleri olan bir genç kızın, hayran olduğu sistemin ne kadar çürük olduğunu fark edişi ve buna karşı durması. Onun hikâyesi, idealizmin gerçeklikle çarpışmasının dürüst bir anlatımı. Maeve, Kimiko ve diğer kadın karakterler de klişe "destek" rollerine sıkışmıyor; her birinin kendi ağırlığı, kendi mücadelesi var.
Özellikle Kimiko karakteri, tek kelime konuşmadan, sadece beden diliyle bir travma ve öfke hikâyesi anlatması, dizinin yazım kalitesinin göstergesi. The Boys, karakterlerine zaman ayırmayı biliyor; aksiyon ve şok arasında nefes alıp onları gerçekten tanımanızı sağlıyor.
Kara Mizah ve Yapımın Tonu
The Boys'un dengeyi tutturma biçimi gerçekten etkileyici. Bir sahnede mide bulandırıcı bir şiddet, hemen ardından kahkaha attıran bir kara mizah; ve bu geçişler asla rahatsız edici değil, tam tersine dizinin tonunu oluşturuyor. Bu cesur ton, her bölümde "şimdi de ne olacak?" merakını canlı tutuyor. Müzik kullanımı da bu havaya hizmet ediyor; ironik şarkı seçimleri, en vahşi anlara bile tuhaf bir keyif katıyor.
Dizinin evreni de giderek genişliyor; Gen V gibi yan yapımlar bu dünyayı zenginleştiriyor ve ana hikâyeyle akıllıca bağlanıyor. Bu, dikkatli kurulmuş, kendi içinde tutarlı bir evren. Marvel ve DC'nin steril kahraman tasvirlerinden sonra, bu kadar pis, gerçek ve insani bir süper kahraman dünyası görmek tazeleyici.
Düşüşler ve Tutarsızlıklar
Dürüst olalım: dizi her sezon aynı kalitede değil. İlk iki sezon neredeyse kusursuzken, üçüncü sezon yer yer kendi şok değerini tekrarlamaya başladı; "bu sahneyle insanları yine sarsalım" hissi zaman zaman öne çıkıyor. Bazı yan hikâyeler uzadıkça sürükleyiciliğini kaybediyor ve dördüncü sezonda dizinin sonuna yaklaştıkça bazı kararların aceleye geldiğini hissettim.
Yine de bu eksiklikler, dizinin genel başarısının yanında küçük kalıyor. The Boys hâlâ riski seven, formülün dışına çıkmaktan korkmayan, izleyicisini hafife almayan bir yapım. Her bölümde bir sonrakini merak ettiriyor ve bunu dört sezon boyunca sürdürmek başlı başına bir başarı.
Sonuç: Türü Yeniden Tanımlayan Bir Dizi
The Boys, süper kahraman türüne hem bir saygısızlık hem de paradoksal olarak bir saygı duruşu. Türün klişelerini parçalarken, aslında bu hikâyelerin neden bu kadar güçlü olduğunu da hatırlatıyor. Güçlü oyunculukları, cesur senaryosu ve sürekli kendini yenileyen enerjisiyle son yılların en önemli dizilerinden biri.
Mide kaldırıcı sahnelere ve sert dile tahammülünüz varsa, bu dizi sizi hem eğlendirecek hem düşündürecek. Marvel ve DC yorgunluğu yaşayanlar için ise tam bir panzehir. Kanın ve absürtlüğün altında, çağımıza dair söyleyecek çok şeyi olan, zeki bir dizi.
